W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych Wielkopolska była polskim centrum uprawy kukurydzy pastewnej: na ziarno i na kiszonkę. Tutaj znajdowała się większość areału uprawy tej rośliny w Polsce. W tym regionie także poziom agrotechniki kukurydzy był najwyższy w kraju.
Pod koniec lat 70-tych zagorzali pasjonaci uprawy kukurydzy w Polsce, skupieni wokół mgr inż. Jana Baiera - dyrektora Kombinatu PGR w Manieczkach - zdecydowali o założeniu Klubu Producentów Kukurydzy.
W 1984 r., z inicjatywy zwolenników tej rośliny, doceniających jej znaczenie gospodarcze i dla rozpropagowania uprawy kukurydzy, na bazie Klubu powstała organizacja pod nazwą Wielkopolski Związek Producentów Kukurydzy.
Na początku lat 90-tych władze Związku podjęły decyzję o zmianie nazwy na Polski Związek Producentów Kukurydzy. Podyktowane to było:
współpracą jaką Związek nawiązał z rolnikami z całej Polski,
chęcią upowszechnienia nowoczesnych technik i metod uprawy, zbioru i wykorzystania kukurydzy na terenie całej Polski,
jak również tym, aby rolnicy nie wiązali działalności Związku wyłącznie z regionem Wielkopolski.
Zmiany tej dokonano na Walnym Zebraniu WZPK 31 marca 1993 r. Wraz ze zmianą nazwy wprowadzono szereg zmian do Statutu Związku i uproszczono strukturę władz Związku, która w przyjętej postaci funkcjonuje do chwili obecnej.
W skład pierwszej Rady PZPK weszli:
Jan Baier
Wojciech Błaszczak
Jerzy Borowiecki
Andrzej Dubas
Zbigniew Gabriel
Bronisław Kaczmarek
Zenon Niemiec
Władysław Poślednik
Franciszek Ratajczyk
Ryszard Raszeja>
Wincenty Wasilewski

Pierwszym Prezesem Rady został Jan Baier.